دیدی چه سرد و ساده دل از من برید و رفت

چشمانِ نیمه ملتمسم را ندید و رفت

قلبم چه نقشه ها که برایش کشیده بود

دردا نماند و دورِ دلم خط کشید و رفت!

من با شعور چیدم اش از شاخه های عشق

او ، میوه هایِ نابِ خرد را نچید و رفت

من حسرت صداقت او را کشیدمو

او طعمِ بکرِ سادگی ام را چشید و رفت

از من چه دیده بود که در بین مردمان

این گونه پرده های حیا را درید و رفت...؟!

رویایِ رنگی اش هوسی ناگزیر بود

این شد که طعنه زد به سیاه و سپید و رفت...

سازش نکرد با منِ مطلق گرایِ خشک!

مجذوب نسبیت شد و جان را خرید و رفت!

پرواز را نه مثل من، از دل قبول داشت

وقتی که از جهانِ خودش  پر کشید و رفت..

وقتی نشست و دانه ازین دام بر گرفت

دامی دگر به دورِ دلِ من تنید و رفت

آیا هنوز در پی بامی ندیده است،

چشمِ کبوتری که  ز دامی پرید و رفت...؟!

□ □     □ □

حیف از دلم که فلسفه اش زندگی نبود

نفرین به او که دغدغه ام را شنید و رفت

نفرین به این زمانه که در سرنوشتِ من

موعودِ قلبِ من  به حقیقت رسید و رفت

 □ □     □ □

آنکس که ابتدا به من امّیدِ عشق داد

آخر گرفت از دلِ تنگم امید و رفت...

پوریا شیرانی